หน้าตาดีไม่ชัวร์..แต่อารมณ์ดีคือของแท้!
อีกครั้งหนึ่งที่ MAXIM ได้เข้าประชิดกับบุคคลอารมณ์ดี ผู้มีฝีไม่ลายมือในการสร้างสรรค์อารมณ์ขันและหนำซ้ำยังมีอารมณ์กวนติดตัวมาตั้งแต่เกิด คนทั่วไปเรียกเค้าว่า “พี่เปิ้ล” ชื่อของหนึ่งในสมาชิกก๊วนสาระแน และเจ้าของไอเดียแฉความคิดของ The Toilet วันนี้ไปหาเค้าเพื่อทำให้คุณได้รู้ ว่าภายใต้รูปลักษณ์และภาพลักษณ์ที่หาสาระแทบไม่จะเจอ คือจุดต้นกำเนิดของความสนุกและความสุขที่ถ่ายทอดประสบการณ์ของชายที่หลายคนงงๆ และไม่คิดว่าเค้าจะเคยเป็นแชมป์อะไรสักแชมป์ (แชมป์เจตสกี) ของประเทศไทยคนนี้เลย

ชีวิตในวัยเด็กสนุกสนานมากแค่ไหน?
เราเป็นพี่คนโต ((มีน้องสาวและน้องชาย) ใช้ชีวิตอยู่กับคุณตามาตั้งแต่เด็ก สิ่งที่เราเจอจะเป็นวีรกรรมของคุณตาซะส่วนใหญ่ คือคุณตาชอบไล่เตะกับคนขับรถตุ๊กตุ๊กเพราะพวกนี้ชอบขับรถยกล้อ พอเรานั่งกันไปตาหลานแล้วเค้าขับยกล้อเมื่อไหร่ คุณตาก็จะบอกว่า “จอดๆ มึงยกล้อหา Father มึงเหรอ?” แล้วก็ทะเลาะกันทุกที...แต่ไอ้เราน่ะชอบยุให้เค้ายกล้อ ยกเลย ยกเลยพี่ แถมคุณตาเค้าจะชอบมีวิธีหลอกล่อหลานบ่อยๆ อย่างเช่น เวลาหุงข้าวก็ชอบหลอกให้เราเอาน้ำข้าวไปเทแต่ดันบังคับให้เรากินเพราะมันมีประโยชน์ แล้วลูกหลานชาวบ้านคนอื่นเค้าอาจจะส่งไปเรียนเปียโน เรียนว่ายน้ำ ขี่ม้า หรือเรียนร้องเพลงกับครูอ้วนอะไรแบบเนี่ย แต่ของเราคุณตาจะปล่อยให้ไปจับปลากัดอยู่ข้างถนน ส่งเสริมให้ไปแอบตัดสายไฟตามตึก (น้องๆ หนูๆ อย่าเลียนแบบ) เลาะไปเผาเอาทองแดงไปขายหาค่าขนมตั้งแต่เด็ก

คิดว่าตัวเองได้อารมณ์ตลกขี้เล่นมาจากคุณตาหรือเปล่า?
อันที่จริงคุณตาเป็นคนอารมณ์ดี แต่สำหรับมองมาที่ตัวผม จริงๆ ไม่คิดว่าเป็นคนไม่ตลกเลยนะ ลองเคยถามเพื่อนๆ กันมาดูแล้วว่า “เห้ย กูตลกหรือเปล่าวะ?” เพื่อนก็สรุปให้ว่า “เปิ้ลไม่ตลกหรอก เปิ้ลกวนteen!”

แล้วความกวน... แบบที่เพื่อนสรุปมันติดตัวมายังไง?
ก็ไม่รู้นะว่ามันมาจากไหน หรืออาจจะเป็นมาตั้งแต่เด็กแล้ว เหมือนในวัยเด็กเรามีความสุขอยู่กับเรื่องอะไรบ้าง อย่างเช่นในหนังสือ “ความสุขของกะทิ” เค้ามีความสุขที่ได้เล่นพายเรือ ได้ยินเสียงตะหลิวของคุณยาย อะไรประมาณนั้น นั่นคือความสุขของกะทิ...แต่ความสุขของเรามันคือ ได้ตีเข่าเป็ดจนไส้แตกโดยไม่ได้ตั้งใจนะ แอบเล่นจุดไฟเผาตลาด อะไรประมาณนี้จะเป็นความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของเด็กชายกะปิอย่างเรา ได้เล่นและสรรหาวิธีเล่นที่มันสนุก เป็นหัวโจกเป็นมือวางอันดับหนึ่งในการจุดประทัดในย่านแฟลตดินแดงและเรื่องเล่นว่าว เราเป็นที่ขึ้นชื่อในระแวกกลุ่มเด็กแถวนั้นมาก

ฟังดูแล้วเป็นคนที่มุ่งมั่นทำอะไรจริงจังตั้งแต่เด็กเลยนะเนี่ย?
คือเราจะเป็นเด็กที่ตั้งใจทำในสิ่งที่ชอบให้ถึงที่สุด แต่กับเรื่องเรียนไม่ค่อยเท่าไหร่ หนักไปทางวาดรูปมากกว่าพอดีเป็นคนบ้าวาดรูปมาตั้งแต่เด็ก เป็นตัวแทนของโรงเรียนส่งรูปเข้าประกวดแล้วก็ทำกิจกรรมเป็นประธานนักเรียนจนเข้าไปเรียนที่วิทยาลัยช่างศิลป์ก็ยังเป็นตัวแทนวิทยาลัยส่งผลงานออกแบบไปประกวดเสมอ

พอได้เข้ามหาวิทยาลัยแล้วยังมีอะไรโดดเด่นอีกไหม?

**ชีวิตของ เปิ้ล จะสนุกสะใจอีกแค่ไหนให้ติดตามกันได้ในฉบับล่าสุด**